Józef Olędzki

Józef Olędzki urodził się 18 września 1894 roku w Siedlcach. Był oficerem dyplomowanym piechoty Wojska Polskiego i działaczem Polskiej Organizacji Wojskowej. W Wojsku Polskim służył od 1918 roku, początkowo w 22 pułku piechoty. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną, a następnie pracował w Sztabie Generalnym i Sztabie Głównym, między innymi w Oddziale II. Kierował też Ekspozyturą Nr 1 w Wilnie. W 1937 roku awansował do stopnia majora.

W 1939 roku został przydzielony do Oddziału II Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Po kampanii wrześniowej był internowany na Litwie i Łotwie, a następnie trafił do obozu juchnowskiego. W listopadzie 1940 roku został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do Mińska. Skazano go tam na śmierć, a wyrok wykonano 20 maja 1941 roku. W 1995 roku Sąd Najwyższy Republiki Białorusi go zrehabilitował. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości, trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Na podstawie artykułu „Józef Olędzki (1894–1941)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.