Stefan Zdanowski

Stefan Zdanowski, używający pseudonimu „Szczęsny”, urodził się 11 sierpnia 1897 roku w Siedlcach. Spędził tam dzieciństwo i rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Po kilku latach prywatnej nauki zdał egzaminy do seminarium nauczycielskiego w Siennicy, które ukończył w 1915 roku. W czasie nauki zaangażował się w działalność konspiracyjną, a następnie wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Pracował jako nauczyciel w Iwowem, a później w Łukowie, gdzie uczestniczył w tworzeniu i szkoleniu oddziałów POW.

Po aresztowaniu przez władze okupacyjne był internowany w Szczypiornie, Havelbergu i Holzminden. Do Łukowa wrócił w grudniu 1917 roku i ponownie podjął pracę nauczyciela. Objął też komendę miejscowego obwodu POW. 11 listopada 1918 roku dowodził wraz z bratem Stanisławem i Eugeniuszem Kwiatkowskim akcją rozbrajania Niemców. Następnie poświęcił się służbie wojskowej. Jako podporucznik 40 pułku Strzelców Lwowskich wyruszył w 1920 roku na front wojny polsko-bolszewickiej. Zginął 29 lipca 1920 roku w ataku na Józefówek koło Tarnopola. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Walecznych i Krzyż Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Stefan Zdanowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.